BosnaFolk

Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na osnovi člana V stav 4. Aneksa 8. općeg okvirnog sporazuma za mir u Bosni i Hercegovini i člana 39. stav 1. Poslovnika o radu Komisije za očuvanje nacionalnih spomenika, donijela je skoro pa iste odluke za sve do sada restaurirane banjalučke džamije. Tih džamija je naprimjer u Banjaluci potkraj 19 stoljeća bilo 44, a od predratnih 16 džamija nijedna ne dočeka završetak rata.

Većina džamijskih harema je ostvarila status nacionalnog spomenika dok se to nažalost ne može reći i za džamije nakon njihove restauracije. Tako su te banjalučke džamije, priznate kao nacionalni spomenici prije restauracije, izgubile status nacionalnog spomenika, a time i pravo na mjere zaštite i rehabilitacije i otklanjanja opasnosti od ponovnog rušenja, premještanja koja su moguća u okviru novih razvojnih prostorno-planskih akata. Džamije dosad restaurirane koje su izgubile status nacionalnog spomenika:

• Hadži Kurd džamija u Lijevoj Novoseliji
• Pećinska (Seferbegova) džamija
• Grabska (Hadži Begzade) džamija
• Jama (Sofi Mehmed-paÅ¡ina) džamija
• Stupnička (Hadži Salihija) džamija

Odluke su dostupne na web sajtu – Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, a možete ih dobiti i na ovom linku u pdf formatu (potreban Acrobat Reader).

U obrazloženju odluka navodi se da restaurirani objekat ne uživa režim zaÅ¡tite “jer nije izveden u skladu sa stanjem objekta prije njegovog ruÅ¡enja i nije rehabilitiran u skladu sa Zakonom o sprovoÄ‘enju odluka Komisije za zaÅ¡titu nacionalnih spomenika uspostavljene prema Aneksu 8. opÅ¡teg okvirnog sporazuma za mir u Bosni i Hercegovini (“Službene novine Republike Srpske”, broj 9/02) i drugim važećim propisima, standardima i principima zaÅ¡tite, pa ne ispunjava Kriterije za donoÅ¡enje odluka o proglaÅ¡enju dobra nacionalnim spomenikom (“Službeni glasnik BiH”, br. 33/02 i 15/03).”

Banjalučke džamije po odlukama o proglašenju nacionalnog spomenika prostora na kojima su postojale prije rušenja, trebale su se rehabilitirati na izvornoj lokaciji, u izvornom obliku, iste veličine, od istog ili istovrsnog materijala, primjenom istih tehnoloških pristupa u najvećoj mogućoj mjeri, a na osnovi dokumentacije o njenom izvornom obliku. Kako to nije urađeno status nacionalnog spomenika su ostvarila samo mezarja uz džamije jer je relativno lako bilo urediti harema i sanirati oštećene nišane.

Ostvarenjem statusa nacionalnog spomenika primjenjuju se mjere zaštite i rehabilitacije i stavljaju se van snage svi provedbeni i razvojni prostorno-planski akti koji su u suprotnosti sa odredbama odluke.

Status nacionalnog spomenika su prije rata imali mnogi objekti kojih se sjećamo kao objekata pod zaštitom države. Međutim danas ove restaurirane džamije se statusom nacionalnog spomenika ustvari trebaju štititi od države, tj. Republike Srpske, koja će i u skorijoj budućnosti sa prostorno- razvojnim planom pokušati da takve džamije ponovo izbriše sa lica Banja Luke.

Najveću krivicu za još jedno negiranje i poništavanje bosanskog kulturnog naslijeđa, nastavak kulturocida i ubijanje memorije Bosne i Hercegovine i Banjaluke imaju nadležni organi Republike Srpske koji su u skladu sa Aneksu 8. opšteg okvirnog sporazuma za mir u Bosni i Hercegovini trebali osigurati pravne, naučne, tehničke, administrativne i finansijske mjere za zaštitu, konzervaciju, prezentaciju i rehabilitaciju nacionalnog spomenika.

Pored njih naravno da se odgovornost treba tražiti u nesavršenosti Dajtonskog ugovora koji na svim poljima dokazuje kako je to ustvari dogovor koji je unaprijedio rastakanje Bosne i Hercegovine na mnogim poljima, od hvatanja Karadžića, Mladića, reforme policije, obrazovanja, privrednih sistema pa eto i do reetabliranja, rekompozicije nacionalnih, kulturno-historijskih spomenika.

Objavljeno u u Thursday, 19 October, 2006 u 5:44 pm u kategoriji Iz BiH .
Možeš pratiti bilo koji odgovor-komentar na ovu temu sa ovim linkom RSS 2.0 feed. Komentari su trenutno zatvoreni.